Op een dag in 2008 beslis je samen met je vriendin… We gaan stoppen met roken.
We doen dat op 5 januari omdat we nog een weekendje weg hebben gepland en toch echt wel willen roken op die vakantie. De tijd gaat langzaam maar gestaag verder en de GROTE dag komt steeds dichterbij. Totdat het zover is. 4 januari 22:00 's avonds ongeveer en je rookt je allerlaatste sigaret.
Je zou hopen dat hij super lekker was, die laatste sigaret die je zo enorm gaat missen. Maar niks is minder waar, hij is net zo niet lekker als al die andere teveel gerookte sigaretten die avond. Met een rauwe keel ga je op een gegeven moment slapen en wordt wakker met het besef. Ik ben gestopt met roken… wat goed! Ow maar dat betekent dat ik zo bij de koffie niet kan roken. KUT! IN de auto naar je werk besef je hetzelfde! Ik kan niet roken! KUT!
In de loop van die week ga je door een vage periode heen van willen roken, maar niet kunnen roken. Een clash tussen wilskracht en gewoon fock it ik wil roken. Je voelt je niet jezelf, je bent druk en onrustig van binnen en regelmatig wordt je geconfronteerd met de gedachte dat je misschien wel beter kan gaan roken.
De tijd gaat verder en hoe onmogelijk het ook leek. Inmiddels ben ik dus 73 dagen gestopt met roken. Als je aan me vraagt heb je nog trek om te roken, ja zeker 100% wel! Ga ik het doen? Nee zeker niet, ook niet eentje! Ik ben veels te ver gekomen! Ik ben lekker aan het sporten, ik ben gewoon gezond bezig! De nodige kilootjes zijn erbij gekomen dat wel! Maar daarvoor zijn we dus aan het sporten.
Op een dag zat ik in een restaurant met mijn vriendin, met een wijntje erbij en geen stress omdat we snel weg moesten om te roken, Buiten in de kou zat een stelletje die naast ons zat in het restaurant, ze stonden te roken! Ik was voor een paar seconde jaloers. Totdat ik mij besefte dat ze in de kou, wind en regenachtig weer stonden te roken. Toen dacht ik ja!
Motherfuckers ik ben niet meer verslaafd 
Eentje rookt er ook helemaal niet, en mijn vriendin ook niet!
